Een zware klim en paardrijden

Woensdag 20 augustus

Gisterenavond hebben wij op de valreep nog de volgende bestemming kunnen annuleren en een appartement op een andere locatie geboekt. 

De oorspronkelijke overnachting was 8 tot 9 uur rijden. Dat vinden we te ver. Deze nieuwe locatie is 6 uur rijden. Ook ver en we moeten alsnog vroeg weg, maar we kunnen in ieder geval tussenstops maken.

Wij gaan vandaag een berg op. Vlakbij het skicenter in Hornindal. Als we langs Hingarden stall rijden, zien we Eline. We gaan even langs om te vragen hoe het gaat. Ze is er slecht aan toe. Flink gehavend. Ze was erg onderkoeld. Ze hebben haar gisteravond en vannacht warm gehouden. Ook is haar hoef gedeeltelijk van de hoefkroon af. Maar het paard is goed genoeg om naar de manege te kunnen vervoeren.

Onderweg naar het skicenter komen we koeien en schapen op de weg tegen. 

Als we aankomen bij het skicenter parkeren we de auto. We kunnen verder rijden naar het beginpunt van de wandeling, maar dan moet je tol betalen, dus dat doen we niet, nu moeten we iets meer dan een kilometer lopen naar het beginpunt. Met wat gezonde tegenzin van Roos beginnen we aan de tocht. Op papier is het een korte wandeling. Het zou maar 2,7 km moeten zijn naar de top. Bij de auto kunnen we de top zien liggen.

Onderweg komen we nog meer schapen tegen. Dit vindt Roos wel heel leuk. De schaap met label nummer 9 noemen we Brobbey en die met 14 Johan.

We lopen weer verder. Uiteindelijk komen we bij de start van de wandeling. We merken dat onze benen al best moe zijn. Roos en Tess zijn ongetraind, het kost de enige moeite.  Er zijn hier geen geocaches helaas. 

De klim naar boven is wel lastig, maar erg leuk. Tess heeft last van een blaar, vandaar dat ze andere schoenen aan heeft, maar die zijn niet zo geschikt. Dat helpt niet mee. Maar desondanks toch een hele leuke klim. Ook Roos vindt het toch wel leuk. Totdat ze valt in de modder. Dan moet ze even slikken om niet in huilen uit te barsten, maar de mouwen omslaan en dan gaat het wel weer.

Na 1km klimmen vanaf de start (en 3 km vanaf de auto,), moeten we even pauzeren. Als we dan weer verder gaan, wordt Tess een beetje duizelig. Waarschijnlijk te weinig gegeten voor deze inspanning. Tess had al hoofdpijn, maar met die duizeligheid erbij besloten terug naar beneden te gaan. Roos gaat met Tess mee. Mark gaat alleen door. We blijven wel contact houden. Gelukkig doet zijn verbinding het weer. Hij heeft tot en met gisteren internet gehad via de persoonlijke hotspot van Tess. Dat hield in dat hij bij Tess in de buurt moest blijven.

Het is nog een uurtje naar beneden klimmen naar het begin punt. daarna nog een stukje wandelen naar de auto. Tess en Roos rijden naar het huisje, maar zodra Tess zit, zakt de moed haar in de schoenen. Ze moet hier zelf auto rijden. Het ging uiteraard super goed, maar Tess zweette zich kapot van de angst. In het huisje aangekomen, gaat Tess even liggen, maar ze ligt te trillen onder een deken. Tess heeft het heel erg koud. Roos is lekker een spelletje op haar telefoon aan het doen. 

Eline loopt langs met de paarden, en meldt dat de paarden vlakbij stonden, ze hebben ze alvast gehaald. Wij hoeven ze straks niet uit de wei te halen. We mogen straks gewoon naar beneden lopen. 

Ondertussen bij Mark:

Ondertussen is Mark verder gelopen. Het is maar goed dat Roos omgekeerd is, want de route wordt alsmaar moeilijker en steiler. Er moet soms langs stenen richels worden gelopen die nat zijn en dat kan best gevaarlijk zijn al je niet goed oplet. Ook is er geen pad meer, je moet zelf maar zien hoe je loopt. Als je de witte stippen maar volgt. Die zijn wel goed aangegeven

Als Mark denkt dat hij er bijna is, gaat de route nog steiler omhoog. Het is echt een zware klim, maar uiteindelijk haalt Mark de top. En het bijzondere, de hele route helemaal niemand tegengekomen, ook niet op de top. Wel een paar schapen die verbaasd staan te kijken.

Op de top aangekomen is het compleet mistig en Mark ziet helemaal niks. En het waait hard en het is steenkoud. Mark heeft geen jas mee, want die is hij gisteren vergeten in Loen. Wel een poncho en die helpt tegen de wind.

Maar na even uitgerust te zijn en wat gegeten en gedronken te hebben, trekt de mist weg en zijn er prachtige uitzichten. Ook is er nog een minigletsjer.

Het is 15 uur, dus Mark heeft er in totaal vier uur over gedaan om boven te komen, nu weer naar beneden. Dat gaat wel sneller, maar is soms ook nog zwaarder voor de benen. Marks bovenbenen staan in brand af en toe en soms is rennend naar beneden minder inspannend dan lopend. De route is terug ook lastiger terug te vinden en al glijdt Mark een paar keer weg, het komt goed. Mark is om 16 uur bij de weg en belt Tess. Die waren toevallig net al in de auto gestapt.

Terug bij Tess:

Na een uur of twee is het tijd om terug te rijden (weer met zweet op de rug, maar ook deze keer ging het prima), om Mark op te halen. Hij komt helemaal aangerend en Roos rent naar hem toe en springt in zijn armen. Maar we zijn weer compleet. Mark mailt even naar de skylift of zijn jas is gevonden, want de telefoon nemen ze niet op. 

Even wat eten en omkleden en klaarmaken voor de rijles. Maar na het eten hebben we nog even tijd, Tess gaat weer even op de bank liggen. Roos speelt een spelletje. Mark belt nog een keer naar de skylift. Ze hebben zijn jas gevonden. Mark rijdt er heen om zijn jas op te halen. 

Om 19 uur zijn Tess en Roos beneden bij de bak. We zien het arme slachtoffer staan, maar ze staat wel. Met verband om haar knie. Daarna pakken we alvast de zadels en hoofdstellen en halen we Biarta (Bartje) en Lizzy. Eli past weer op Hrimtur. We zetten ze vast, we poetsen een beetje. Het begint ondertussen te spetteren. 

We zadelen ze op en als we zijn opgestapt gaan we beginnen. Na een tijdje legt Eline wat balken neer. We gaan spring oefeningen doen. Super leuk!! Al is het voor Tess al meer dan 30 jaar geleden. Zij rijdt op Biarta, zij heeft het waarschijnlijk nog nooit gedaan. Met Roos en Lizzy gaat het beter. Alsof ze nooit anders gedaan hebben. Super leuke les. Tess knapte helemaal op. Maar we kunnen niet wachten om lekker onder de douche te gaan. We zetten de paarden weer in de wei. Eline zien we morgen om een uur of 4 weer. 

Nu lekker met de benen op de bank.

Blog van Roos volgt nog.