Zoektocht naar een gletsjer

Maandag 25 augustus 

We zijn deze vakantie dan wel dichtbij een gletsjer geweest op de Galdhøpiggen berg, maar nog niet echt op een gletsjer. We hebben wel wat rondgekeken / gevraagd maar als je een gletsjer op wil, moet dit met gids en vanaf minimaal 10 jaar. Toch willen we proberen er vlakbij te komen, al sta je maar aan de voet ervan.

We denken dat bij de Folgefonna en dan bij het ski resort er de meeste kans is, zonder dat je uren hoeft te klimmen. Dit is 1,5 uur rijden en we hebben gezien/gelezen dat er een hele krappe weg naar toe gaat en er is een kleine parkeerplaats. Omdat het er om 9 uur opengaat, willen we er vroeg heen, we hebben geen idee hoe druk het zal zijn. Dus vandaar dat de wekker weer om 7 uur stond en ook dit keer waren we weer voor de wekker wakker, wat een verrassing.

We ontbijten even snel en we gaan op weg. We luisteren weer naar Harry Potter. Na een uur rijden zijn we er bijna, maar dan begint de kronkelige bergweg. Ook staan er diverse keren koeien op de weg, die niet graag uit eigen wil opzij willen gaan haha. We rijden door de wolken/mist en als we boven komen is het stralend blauw. De weg is wel zo hobbelig, kronkelig en met blinde bochten dat Tess en Roos allebei misselijk zijn als we boven komen.

We zijn echter de enigen. We parkeren de auto en lopen wat verdwaald rond als er twee auto's / busjes aankomen. Dit is het personeel. Het gaat hier niet om 9 uur open, maar om 10.30 uur, maar een man vertelt dat er geen tours met kinderen zijn en het wordt ook afgeraden op eigen gelegenheid te gaan. Er is een skilift om je naar boven te brengen maar die is ingestort. Het bedrijf die het onderhoudt is in 2024 failliet gegaan. Vroeger kon je hier ook in de zomer ski-en, maar met de warme zomers van tegenwoordig kan dit niet meer. De gletsjer is langzaam aan het verdwijnen. Wel een mooi uitzicht, maar toch niet helemaal wat we gehoopt hadden, ook al hadden we hier wel rekening mee gehouden.

Wat dichterbij ons appartement kun je ook "dichtbij" een gletsjer parkeren, de buerbreen gletsjer. Dus daar gaan we dan maar heen, nadat we een beetje rondgekeken hebben en Tess en Roos weer een beetje bijgekomen, maar beneden aangekomen stoppen we even bij een spar om een broodje te halen en omdat Tess en Roos weer misselijk zijn van de terugweg.

De laatste paar kilometer naar de parkeerplaats bij Buerbreen zijn onverhard en ondanks dat Mark rustig rijdt vanwege alle gaten in de weg en smalle weg worden Tess en Roos toch weer misselijk. Maar we komen aan bij de parkeerplaats en zoeken eerst een plekje om wat te drinken en de broodjes te eten. Een mooi plekje naast de kolkende rivier die uit de gletsjer komt.

We zien de gletsjer hoog op de berg liggen. Daar gaan we nooit terechtkomen. Je kunt er überhaupt vanaf deze kant niet bij komen, daarvoor is de gletsjer teveel gesmolten.

Maar we zijn er toch, dus we doen wel even een beginnetje van de hike naar de top. Onderweg vinden we ook nog een Geocache, vlakbij waar iemand een flinke drol heeft achtergelaten!

De route is flink klimmen en klauteren en Tess en Roos zijn er al snel klaar mee, ze zijn ook nog een beetje misselijk. Mark loopt nog even een stukje door, maar ook niet te ver, want Tess en Roos zitten maar te wachten.

We hebben dan wel twee gletsjers gezien en we hadden wel verwacht dat we er niet bij konden komen, maar stiekem wel gehoopt, dus is het toch een beetje een teleurstelling. We gaan weer terug naar ons appartement en onderweg doen we nog even boodschappen. Vanavond maakt Mark pannenkoeken! Tenminste dat is de bedoeling, we hebben iets gevonden wat op pannenkoekenbeslag lijkt.

Waar we de auto geparkeerd hebben en bij de supermarkt is het heerlijk weer, 20 graden en het voelt warm aan met die zon dus we denken nog even om een duik te nemen bij het appartement, maar daar aangekomen waait het flink en is het helemaal niet zo lekker meer. Maar inmiddels is het toch al wel etenstijd. Het is een beetje behelpen met het maken van de pannenkoekenmix, maar ze smaken goed.

De rest van de avond besteden we aan het opruimen en inpakken, want morgen vertrekken we naar Oslo. Natuurlijk een leuke bestemming maar ook een beetje verdrietig omdat dit de laatste bestemming is en het einde van de vakantie er alweer aan zit te komen.

Nieuws over het paardje: De wond boven haar oog en op haar elleboog is opengebarsten. Dat is goed, want zo kan de pus wegvloeien. De grootste zorg betreft haar achterbeen, waar geen bloedtoevoer naar haar onderbeen lijkt te zijn. De vraag is of het alleen de huid is, want dan zal de huid  waarschijnlijk genezen. Of is het hele been dood en stroomt er geen bloed meer naartoe, want dat zou betekenen dat het einde verhaal is. We blijven duimen.